Het eerste sms’je ontving ik maandagochtend al om 8.34 uur. ‘De stand ziet er weer goed uit’, gaf het scherm van mijn telefoon te lezen. Ja, ja, coach Paul is er goed mee bezig, zoals alle spelers van MOC 4 ineens bijzonder geïnteresseerd zijn in de rangschikking van de reserve achtste klasse 08. Zelfs onze ‘anti-voetballer’ René. Na negen wedstrijden bovenaan: het is een wonder!

 

De verbluffende resultaten – zondag een moeizame 3-1 overwinning op ASV’55 4 – zorgen voor een duidelijke mentaliteitsverandering binnen de selectie. Blessures zijn er amper, vrijwillige wisselbeurten behoren definitief tot het verleden en kleine pijntjes worden verbeten. Koopzondagen zijn plotseling geen reden meer om af te zeggen. Wat dat betreft zijn de mokkende spelersvrouwen het grootste slachtoffer van dit onverwachte succes. Hiervan wil ieder MOC 4-lid proeven. Voor je het weet zijn we gewoon weer een anonieme middenmoter.

 

 

De druk neemt toe. Zondag speelden we voor wel twintig man publiek. Ouders, spelersvrouwen en andere geïnteresseerden wilden met eigen ogen zien hoe dit in godsnaam mogelijk is. Op verjaardagen worden tegenstanders plotseling geanalyseerd. Net als ons eigen spelsysteem. Normaal gesproken deed Paul maar wat, nu moet hij ineens al zijn keuzes toelichten. Wie had dat twee maanden geleden kunnen denken?

 

En dat terwijl we nog niet eens flitsend spelen. Afgelopen zondag kwamen we goed weg. Pas in de laatste tien minuten namen we afstand van onze opponent uit Venhuizen. En ook een week eerder kwam de overwinning moeizaam tot stand. Een koploper die niet in vorm is. Net als het Nederlands elftal op het WK. Niet eens het beste voetbal spelen en toch de finale halen. Kun je nagaan als de oranjezwarte machine wél op volle toeren begint te draaien.

 

Je vroeg nog om een tip voor de playbackshow. YMCA van Village People is misschien wat afgezaagd, maar wat denk je van de Spice Girls? Topjes en korte rokjes aan en gaan. Staat je vast beeldig.

 

Groet,

Michiel.