Bescheiden Arry hoeft niet in het zonnetje
Ze vormen het cement van de vereniging en geen voetbalclub kan zonder ze: vrijwilligers. In de rubriek Help mee! portretteren we de meest bijzondere personen die zich belangeloos inzetten voor 'hun' club. Van jarenlang bestuurslid naar de eeuwige terreinknecht. Vandaag: Arry Zwaan.
Arry Zwaan begon op zijn achttiende als vrijwilliger. ,,Ik voetbalde zelf bij ARC en besloot me te gaan inzetten voor deze club”, vertelt de 51-jarige vrijwilliger. ,,Ik werd elftalleider van de D1, om vervolgens aangesteld te worden als coördinator van alle D-junioren. Na vijftien jaar de secretaris van ARC geweest te zijn, verzorg ik nu de ledenadministratie en ben ik coördinator van het dames- en meisjesvoetbal. En o ja, ik ben ook nog secretaris van de toernooicommissie. Genoeg te doen dus.”
|
Combineren
Zoals de meeste vrijwilligers, is ook Arry veel tijd kwijt aan zijn activiteiten. Toch wist hij dit altijd uitstekend te combineren met zijn vaste baan. ,,Tot op heden kost het me geen enkele moeite”, legt hij uit. ,,Ik heb na 31 jaar nog steeds dezelfde werkgever en heb nooit last gehad van klachten. Althans, niet van mijn baas. Mijn vrouw en kinderen vonden het namelijk niet altijd even leuk als ik weer eens de hort op ging. Gelukkig zitten mijn kids nu zelf ook op voetbal, waardoor ze zich in hetzelfde wereldje begeven. Daardoor weten ze hoe belangrijk vrijwilligers voor een amateurvereniging zijn.”
Arry loopt dus al geruime tijd mee bij ARC. Steeds weer ziet hij hetzelfde ritueel voorbij komen. ,,Dit is een zeer plezierige vereniging, waar mensen als kind beginnen. Vervolgens stoppen ze op hun veertiende, omdat ze naast hun school een bijbaantje voor in het weekend krijgen. Maar als ze eenmaal zijn afgestudeerd, en rond de twintig jaar zijn, komen ze meestal weer terug. En na een aantal jaren gaan ook hun kinderen bij ARC voetballen, waardoor hetzelfde verhaal weer van vooraf aan begint.”
Eenmaal volwassen, gaan die mensen vaak ook als vrijwilliger aan de slag. ,,Daardoor hebben wij totaal geen problemen”, zegt Arry. ,,Onze groep vrijwilligers is groot. En het zijn ook niet steeds dezelfde mensen die voor het karretje gespannen worden, zoals je vaak bij andere verenigingen ziet. We hebben het bij ARC goed voor elkaar.”
Hoogtepunt
Na al die jaren bij zijn cluppie, was er één groot hoogtepunt voor Arry. ,,De oefenwedstrijd die ARC in 1990 tegen het Nederlands elftal speelde, met 9000 toeschouwers op de tribune”, blikt hij terug. ,,We verloren uiteraard en misten zelfs nog een strafschop, maar het was geweldig om mee te maken. Vooral omdat ik heel veel tijd in de organisatie van dit duel had gestoken. Als de avond dan zo vlekkeloos verloopt, mag dat wel een groot hoogtepunt genoemd worden. Daarnaast was het kampioenschap van ARC 1 in de hoofdklasse A geweldig om mee te maken.”
Hoewel Arry door de KNVB inmiddels onderscheiden is voor zijn vrijwilligerswerk, wordt dat door de hoofdpersoon niet als een hoogtepunt gezien. ,,Nee, dat is bijzaak. Daar doe ik het niet voor. Er lopen bij ARC nog veel meer vrijwilligers rond, die zo’n onderscheiding net zo goed verdienen als ik. Bovendien is dit mijn hobby en heb ik het nooit als een verplichting gezien. Mij hoeven ze dan ook niet in het zonnetje te zetten”, aldus Arry.