GVDD: Heimwee naar het zwarte pleintje

Zo moeten de kinderen zelf fluiten, compleet met rode en gele kaart. Wat je daar niet allemaal mee leert: beslissingen nemen, verantwoordelijkheid dragen, problemen oplossen. En als dat niet lukt is er nog altijd de juf. ,,Ik ben geduwd,” zegt een meisje. ,,En toen heb ik per ongeluk een scheldwoord gezegd.” Het meisje krijgt een aai over de bol. ,,Dat is ook niet leuk, maar de volgende keer slik je het scheldwoord in en zeg je het op een lieve manier.” Ieder kind verdient een juf Eva.

Tien

Les op het pleintje. Dat had Oussama Assaidi ook wel gewild. Hij groeide hier op, samen met Luciano Narsingh en Mbark Boussoufa. Het 'zwarte pleintje' noemden ze de plek waar hun jeugd zich afspeelde, naar de kleur van het asfalt. Groter hoefde hun wereld niet te zijn. Een bal en elkaar meer hadden ze niet nodig.

Alledrie haalden ze het profvoetbal, en vooral bij Assaidi zie je dat het pleintje nooit ver weg is. Aan de dribbels, de steekpassjes, een overbodig hakje waar de trainer van gruwt. AZ stuurde hem in de jeugd weg omdat het niet goed ging op school. Via De Graafschap kwam hij tot bloei in Heerenveen. Als een reïncarnatie van Abe speelde hij in Friesland de beste wedstrijd van zijn leven. Drie goals en drie assists tegen FC Twente: 6-2! Een tien in VI, zelden vertoond.

Slaapkamer

Sindsdien wordt hij begeerd. Het maakt Assaidi verlegen. Bij interviews kijkt hij vaak naar zijn voeten. Alsof hij wil zeggen, hier wil ik mee spreken. Zijn zaakwaarnemer Mino Raiola gaf in Studio Sportzomer onlangs aan dat Assaidi een bijzondere jongen is. Hij had miljoenen kunnen verdienen in Rusland, maar als het niet goed voelt, dan gaat hij niet.

Nu dreigt een overgang naar Galatasaray af te ketsen. Istanbul is ver weg. Vanuit Heerenveen kan hij in twee uur bij zijn familie zijn. Thuis in Oost. Waar hij met zijn broertje op een kamer sliep. Misschien nog steeds wel. Want nergens voelt het zo goed als op het zwarte pleintje.

Het Gesprek van de Dag (GVDD) is een vaste rubriek op Voetbal.nl